Jan Gauze
Biografia
Jan Gauze urodził się 8 lutego 1887 roku w Ostrowi Mazowieckiej. Studiował medycynę na uniwersytecie w Kijowie, gdzie uzyskał absolutorium w 1914 roku i służył podczas I wojny światowej, najpierw w 258. pułku piechoty jako młodszy lekarz, a następnie w 65. Dywizji Piechoty jako lekarz sztabu polowego.
W 1918 roku uzyskał dyplom lekarza i pracował jako młodszy asystent Kliniki Chorób Wewnętrznych na uniwersytecie kijowskim. W 1919 powrócił do Polski i objął obowiązki dyrektora Szpitala Epidemicznego w Zelwie. W 1924 nostryfikował dyplom na Uniwersytecie Warszawskim. W 1925 przeniósł się do Zaręb Kościelnych koło Ostrowi Mazowieckiej i pracował jako internista w Kasie Chorych.
Po wybuchu II wojny światowej zorganizował w Zarębach szpital i kontynuował pracę po wkroczeniu Armii Czerwonej; szpital zamknęli Niemcy w 1941 roku, a Gauze kontynuował pracę jako lekarz rejonowy. W sierpniu 1944 wcielony został do batalionu pracy przymusowej, pracując przy budowie umocnień.
Z miejsca pracy przymusowej uciekł i 7 lutego 1945 zgłosił się do pracy w Szczytnie. Dzięki poleceniu miejscowego komendanta wojennego przystąpił do organizacji szpitala w ocalałych barakach i objął obowiązki dyrektora szpitala i lekarza powiatowego. 1 maja 1945 doprowadził do otwarcia Przychodni Lekarskiej Polskich Kolei Państwowych, której kierownikiem pozostawał do końca grudnia 1958. W 1946 zrezygnował z funkcji dyrektora szpitala i objął kierownictwo poradni skórno-wenerologicznej, a potem poradni antyalkoholowej. Organizował również punkty felczerskie w Świętajnie, Wielbarku i Dźwierzutach. W 1952 uzyskał zwolnienie z funkcji lekarza powiatowego. Na emeryturę przeszedł 31 grudnia 1958, jednak do 82. roku życia udzielał się jako lekarz, wycofując się z zawodu z powodu utraty wzroku i słuchu.
Był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, odznaką Przodujący Kolejarz oraz odznaką honorową Zasłużony dla Warmii i Mazur. W 1984 roku, jako nestor lekarzy województwa olsztyńskiego, otrzymał odznakę tytułu honorowego Zasłużony Lekarz PRL. Zmarł 23 marca 1985 roku w Szczytnie i został pochowany na miejscowym cmentarzu komunalnym.
Ze służbą zdrowia z jego rodziny związani byli syn Romuald, lekarz stomatolog w Dąbrowie Górniczej, oraz siostrzeniec Tadeusz Adamski, farmaceuta kolejowy w Olsztynie.