Zbigniew Chronik
Biografia
Urodzony 10 marca 1925 roku w Ostrowi Mazowieckiej Zbigniew Chronik był polskim skoczkiem spadochronowym, instruktorem spadochronowym, a także konstruktorem spadochronów i trenerem Kadry Narodowej Spadochroniarzy.
Podczas II wojny światowej należał do Armii Krajowej (ps. Wiaderny) i brał udział w przyjmowaniu zrzutów lotniczych. W 1946 roku wykonał swój pierwszy skok spadochronowy, po czym kontynuował pracę w różnych aeroklubach, prowadząc szkolenia spadochronowe.
Po demobilizacji w marcu 1947 pracował jako referent spadochromowych w Dyrekcji Naczelnej Ligi Lotniczej, potem kontynuował naukę i pracował m.in. jako mechanik w Morskiej Spółdzielni Rybackiej w Ustce. Związał się z Aeroklubem Słupskim, prowadził szkolenia spadochronowe, a w 1950 przeniósł się do Bydgoszczy. Przeszedł przeszkolenie spadochronowe w Czechosłowacji i objął funkcję kierownika wyszkolenia w Centrum Wyszkolenia Spadochronowego w Nowym Targu. W 1951 został pierwszym w Polsce Mistrzem Sportu w spadochroniarstwie. W latach 50. był trenerem Kadry Narodowej Spadochroniarzy i pełnił funkcję kierownika Działu Prób w Locie i Kontroli Technicznej w Aviotexie (Zakład Sprzętu Technicznego i Turystycznego) przy 26. Przedstawicielstwie Wojskowym w Legionowie; był także konstruktorem spadochronów, m.in. typu SW-1 i SW-2 oraz spadochronu-sondy R-2. W 1957 objął funkcję pierwszego przewodniczącego Komisji Spadochronowej w Aeroklubie PRL, którą pełnił do śmierci.
11 marca 1959 doszło do wypadku lotniczego podczas prób fabrycznych spadochronu na lotnisku Bemowo w Warszawie; 531. skok Chronika zakończył się, gdy lądował na betonowym pasie, doznał poważnych urazów i zmarł następnego dnia w Warszawie. Pośmiertnie odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.